DOORGAAN

Met de opdracht om een "droom"-college te verzorgen, stap ik het universiteitsterrein op. In een kil vormgegeven collegezaal met zo'n honderd jonge merendeels vrouwelijke studenten is het niet makkelijk wegdromen. Ze zijn inmiddels gewend aan het zo efficiënt mogelijk doorlopen van hun studieblokken. Op "Blackboard", hun ondersteunend computersysteem, is voor hen alles terug te vinden, van de eigen werkgroepenagenda tot beeld en geluid van het gemiste college. Met je hoogstnoodzakelijke baantje heb je niet de tijd alle colleges te volgen. Even thuis multi-tasken, sms-en met het vriendje, face-boeken, gamen en nog even tussendoor het college downloaden. Altijd maar doorgaan om vooruit te komen.

Hard fietsen en geen meter vooruit komen, dan heeft fietsen in de frisse lucht van de vrije natuur mijn voorkeur. Mijn vrouw kreeg me tot op heden niet haar sportschool in, totdat het regende dat het goot. Met mijn vaste fietsroute in gedachten, een flesje water onder bereik, was het op de home trainer zweten tussen de kletsende hardloopsters, de "spinnende" fietsgroep en de spiermasserende kopieën van de Gooise vrouwen. Altijd maar doorgaan en geen echte meter vooruit komen, wel zag ik voor het eerst 400 calorieën uit mijn lichaam wegvloeien, terwijl buiten de regen tegen het raam kletterde.

Het grijze Nederland kan zeker buiten de zomerperiode wel wat kleur gebruiken. Kleurrijke figuren ontbreken in het Hollands landschap, als ze er zijn, komen ze van buiten. Zoals Ramses Shaffy, een geadopteerde allochtoon, iemand die altijd zijn eigen weg koos. Bemind door bijna iedere Amsterdammer bleef hij tot de laatste snik , dronken, stoned of nuchter, gewoon doorgaan. Met een optimistische blik, gewoon altijd maar doorgaan. Altijd rebel gebleven, doorgegaan zonder een meter verder komen, zo leek het, maar wel geleefd..