Steden

Back to basic, terug hoe het eens was. Wonen, werken, vrijen en ander vertier, alles gemixed in een beperkte ruimte. Weg met de concentraties van kille, glazen kantoren in aparte kantoorwijken,winkels in aparte shopping malls en wonen apart in ver afgelegen sub-urbs. Liever het Greenwich village van New York dan de uitgestrekte resorts van Los Angeles. Liever flirtend lopend op straat op weg van huis naar werk dan in de file op brede uitvalswegen. Even dat non-verbale contact, die oogopslag, dat quasi toevallige lichamelijke contactmoment.

San Francisco is zo’n stad waar trends gemaakt worden. De overwegend lage en compacte bebouwing in de binnenstad zorgt voor een warme, menselijke omarming. De koude zakelijke uitstraling van de verlaten pier geeft wel een wijds gevoel, maar de meeste mensen vermaken zich niet op zo’n vlakte. De ene dag is de pier leeg en verlaten, de andere dag overvol met talloze kraampjes met allerlei milieuvriendelijke groenten, organic is overal dé kreet. De aloude kraam als alternatief voor de winkel vol bling bling. De op houtvuur gebrande amandelen als alternatief voor een big Mac. Back to basic, de mens als een natuurlijk etend kudde dier.

De voordelen van de traditionele Europese binnenstad zijn evident, een natuurlijke levenswijze waar de zaterdagmiddag vol is met shoppende mensen. Winkelen als fun activiteit. Boven zo’n winkel woonde mijn oma, een ideale ‘spot’ plek. Van uit de bovenverdieping kon je risicoloos de voorbij kuierende mensenstroom bespioneren. Zeurende kinderen, vrouwen in dikke bontjassen, meisjes in hotpants, jongens in strakke spijkerbroeken en vriendjes die iedere keer weer met andere vriendinnetjes liepen te flirten. De hele dag gewoon mensen kijken. De bewoners verdwenen uit de stad, maar de bovenwoningen zijn inmiddels weer erg in trek. We gaan de bovenwoning weer bewoonbaar maken, terug naar dat basic gevoel.