NS

 De weerman voorspelde warm en nat weer, typisch on-Nederlands.  Het zal wel meevallen dacht ik op deze maandagmorgen midden in de zomervakantie. Tijdens het ontbijt in de tuin vielen de eerste druppeltjes, toch waagde ik het erop. Na 100 meter fietsen begint het te stortregenen. Gehannes met de paraplu in de één hand en het stuur in de andere hand werd mijn pantalon steeds natter en natter. Drijfnat arriveerde ik op het station, hopende in de trein te kunnen opdrogen.

     Helaas werkte de NS niet erg mee: geen treinen tussen Breda en Rotterdam. Reizen via Roosendaal was het advies, waar bussen zouden klaarstaan (niet in Breda)... Verzopen als een kat en kwaad over de non-service van de NS, gaf ik me maar over aan het onvermijdelijke. Terugfietsen door de hoosbui was geen optie. In Roosendaal stonden honderden mensen in de rij, maar geen bus te zien. Na een half uur kwam er eindelijk een bus naar Dordrecht, waarna ik met de trein naar Rotterdam kon. Ruim 2,5 uur voor een afstand van 50 km!

     En de service van de NS? Zodra ik mijn eerste schreden in verzopen toestand in de trein richting Roosendaal zette kwam een NS-enquêtrice langs voor een kwaliteitscontrole terwijl er geen informatieverstrekking, geen koffie of bussen werden aangeboden! De kwaliteitsmeting is onder controle, nu nog het echte werk! Maar mijn natte pantalon was wel droog toen ik na 2,5 uur op mijn werk aan kwam....

EMILY

Dit jaar gaan we naar Toscane: twee weken aan zee en één week in het binnenland. Met vier vrouwen in het gezin is vakantie naar Italië altijd een uitdaging. Mijn zoon, die met vrienden naar het zuiden is vertrokken, komt langs als hij in de buurt is. Zijn lengte van ruim twee meter maakt indruk op die kleine Italianen.
     Het boeken van een vakantie kost veel tijd, ondanks dat internet het makkelijker heeft gemaakt. Waarnaartoe? Voldoende ruimte voor vijf? Zwembad? Voldoende activiteiten? Uiteindelijk weet je pas bij aankomst binnen 1 minuut of je de juiste keuze hebt gemaakt. Dat regelen van de vakantie moet toch handiger kunnen. Als het mogelijk zou zijn om jouw vakantiewensen te koppelen aan de vakantie ervaringen van mensen met een vergelijkbaar vakantieprofiel is vakantie regelen veel efficiënter te maken.  

    Bestemmingen worden steeds exotischer; collega's en vrienden reizen de hele wereld over. Dat maakt het boeken niet makkelijker, buiten Europa ziet de wereld er toch soms verdraaid anders uit, al lijken die strandbestemmingen veel op elkaar. Mijn buurvrouw wil eigenlijk helemaal niet op vakantie. Zij heeft een tuin waar mijn tuin ruim 10 keer in past. Mijn dochter zorgt nu even voor de plantjes en kan gelijk van hun zwembad genieten. Vorig jaar zat ze met haar gezin in Spanje in een krap campinghuisje op een terreintje ter grootte van een postzegel, wat ze nooit meer wil meemaken. Dit keer koos haar man voor Mexico. Wel oppassen voor orkanen zei ik nog voor de grap toen ze vertrokken. Nou dat zou wel meevallen. Niet dus, het hotel was gebarricadeerd en gasten geëvacueerd voor de aanstormende orkaan Emily. Gelukkig is de orkaan wat in kracht afgenomen en lijkt de schade mee te vallen.

Zelf geef ik de voorkeur aan wat 'enthousiaste' Italianen rond mijn blonde meiden dan een onvoorspelbare Emily orkaan over mijn kalende schedel.

 

JARIG

 “Hoi Chris, netjes in het pak? belangrijke bespreking vandaag?” Zomaar een vluchtig contact vanochtend op het station met een jongen van de middelbare school. We zien elkaar hooguit twee of drie keer per jaar, maar zulke ontmoetingen blijven leuk.  Regelmatig loop ik nog oude bekenden van de lagere en middelbare school tegen het lijf.

     Begin juli zijn veel vrienden jarig, ook ik. Afhankelijk van de vakantieperiode vier ik mijn verjaardag met een klein groepje op de camping of met een grote club thuis. Soms organiseert de vriendenclub samen één groot feest als iedereen het beu is om avond na avond naar elkaars partijtje te komen. Sommige vrienden ken ik al meer dan 40 jaar. Die langjarige vriendschappen verlopen niet altijd harmonieus. Henk (niet zijn echte naam), bijvoorbeeld ken ik sinds de kleuterschool. We gingen samen op vakantie, zaten bij de verkennerij, en bezochten dezelfde kroegen. Zo'n vijftien jaar geleden kregen we ruzie en hadden we geen contact meer, ondanks dat we nog geen kilometer van elkaar woonden. Twee jaar geleden hebben we elkaar weer gesproken en waren we allang vergeten waar de ruzie precies over ging.

     Een e-mail maakte het makkelijker om contact te herstellen. De ontvanger van de email is niet verplicht te antwoorden op je email. Henk, reageerde snel op mijn e-mailtje, ik kwam op zijn verjaardagsfeestje en hij op het mijne waardoor onze vriendschap weer helemaal hersteld werd.
Ik vraag me af hoe mijn kinderen hun schoolvriendjes blijven zien. Dankzij MSN lijken ze elkaar minder snel uit het oog te verliezen, maar of die contacten ook veertig jaar standhouden is onzeker. En of ze dan nog te repareren zijn? Dat blijft de vraag.

ONZE STOEP

Binnenkort wordt de straat volledig vernieuwd. Er komen bomen, straatstenen in plaats van asfalt en een iets breder trottoir. Tegelijkertijd wordt de stoep ook gebruikt door patiënten en personeel om even te roken. Het rookverbod in het ziekenhuis heeft de straat levendiger gemaakt. Trea van Vliet zette de sfeer op de stoep aan tot het schrijven van een column (Rotterdams Dagblad, 01-07-2005).

      “Na een ochtendje Rotterdamse brandweermannen interviewen op de Schiedamse Dijk loop ik naar buiten om ergens te lunchen. Het is warm. Veel blote benen, armen en buiken op straat. Niet iedereen komt er goed mee weg. Ook wordt maar weer eens duidelijk dat onze voeten doorgaans onderbedeeld zijn bij de algehele lichaamsverzorging. Rare nageltjes, eeltlagen, schilfers en vellen. Ik moet altijd even kijken en griezelen. Ik sla de hoek om, loop langs het Oogziekenhuis en word meteen door het leven tot de orde geroepen. In de schaduw van het ziekenhuis staat een Hindoestaanse vrouw naast een puberjongen in een rolstoel. Ze buigt zich over hem heen en veegt een beetje spuug naast zijn mond weg. De jongen hangt schuin voorover in de rolstoel en heeft een verband voor zijn linkeroog. Hij grijpt de hand van de vrouw, 'mama', lispelt hij blij. Een taxichauffeur helpt een oudere man voorzichtig in zijn auto. De man trilt en tilt stram zijn ene been op, tastend naar de autostoel. Hij heeft een bril op die bijna scheef staat door het dikke verband voor zijn oog. Zijn bagage staat nog op de stoep. Samen met een koffertje weer naar huis, niemand om hem af te halen. Een vrouw zit op haar koffer en rookt een sigaret. 'Kom ik u ophalen?' vraagt een bolle taxichauffeur. Ze knikt en gooit haar peuk weg. Als ze opstaat, zie je hoe wankel ze is. Het leven ontdaan van opgeblazenheid, uitgekleed tot de feiten. Tien meter trottoir. Tien meter kwetsbaarheid. Tien meter zorgzaamheid. Dat is nog eens iets anders dan oordelen over buiken en eeltvoeten.
Op het terras van Bazar bestel ik een kop soep, en peins. Dit is de tijd van eigen verantwoordelijkheid, zelfredzaamheid en initiatief nemen. Maar uiteindelijk moet je met de taxi naar huis als er een verband voor je oog zit. En moet iemand het kwijl van je mond vegen omdat je het zelf niet meer kunt. …… Ik reken af en loop terug. Voor het ziekenhuis staan inmiddels andere mensen op de stoep. Met hetzelfde verhaal, voor wie het wil horen. mailto:treavanvliet@zonnet.nl

KLEPPEN EN STREKEN

 Je hebt feestjes en feestjes. Sommige voelen als een verplichting, zoals dit feestje van een 'loopvriendin' mijn partner. Bij hun atletiekclub rennen iedere week zo'n duizend mensen in groepjes door het bos, al kletsend alsof het een zwerm bijen is. Allemaal met elkaar aan het 'kleppen' tijdens het ‘strekken’ van de benen. Die dames weten waarschijnlijk alles van elkaar, en misschien ook van mij. Al weet je dat nooit helemaal zeker. Dat werd duidelijk toen één van de partners op het feestje over mijn werk begon wist ik het zeker.

     Door onverwachte ontmoetingen werd het toch een heel leuk feestje. We liepen onze 'oude' buren van zo'n 20 jaar geleden tegen het lijf. Tot zover natuurlijk niets bijzonders. Bijzonder was de reden voor het feestje. Na jarenlang haar zoon in haar eentje te hebben opgevoed, vond de 'loopvriendin' eindelijk een leuke partner. Eindelijk zat het haar eens mee, sloeg het noodlot toe. Ze bleek kanker te hebben. Dit feestje vierde ze omdat chemokuur was afgerond én haar zoon jarig was. Wat een moed om zo positief door het leven te lopen!

OSCAR

Toeval bestaat niet, of toch wel? Tijdens het zoeken naar een cadeautje stopte de boekhandelaar me een boek in handen, dat dezelfde dag nog relevant bleek. Het thema: omgaan met levensvragen. Dit werd actueel toen ik werd gebeld door de vader van een ernstig zieke zoon. De inmiddels volwassen zoon moet zelf beslissen over een zeldzame, levensreddende transplantatie. Niet opereren betekende vrijwel zeker sterven. Het kind voelde de druk van zijn ouders en artsen, maar wilde de keus zelf maken, los van suggesties. Maar van wie krijgt hij een objectief advies? Een raad die rekening houdt met zijn gevoelens? Voor ouders en artsen blijft dit een aangrijpend en ook emotioneel dilemma. Juist in een fase dat je als ouder je kind wilt bijstaan in een kwestie van leven en dood, kun je niet dichter tot elkaar komen.

     In gesprekken met mijn collega uit het behandelend ziekenhuis merkte ik hoe complex deze kwestie ook voor artsen is. Emmanuel Schmitt beschrijft in Oscar en oma Rozerood treffend de gevoelens van een kind dat sterft. Oma Rozerood geeft hem het advies dagelijks brieven te schrijven aan een onafhankelijk adviseur. Iedere dag beleeft hij 10 jaar van zijn leven, levensecht. Na ruim een week is hij 110 jaar en heeft hij zijn leven intens kunnen beleven en vrede te vinden.

    Soms biedt één klein boek meer inzicht dan professionele medische literatuur. Empathie en begrip zijn essentieel in het begeleiden van zulke moeilijke keuzes.

TWEELINGEN

Op tv verschijnen steeds programma’s zoals De Tweelingtest, waarin gezocht wordt naar de meest identieke eeneiige tweeling van Nederland. Het blijft fascinerend hoe twee personen zo sterk op elkaar kunnen lijken. Het riep bij mij zelfs dromen op over een tweelingbroer die je examen voor je zou kunnen doen, de befaamde wisseltruc.
     Ruim tien jaar geleden zat onze jongste dochter op de peuterspeelzaal. Toen ze ziek thuisbleef, kwamen twee kleine jochies uit haar klasje, een tweeling, bezorgd langs met een cadeautje. Jarenlang zaten ze samen op de basisschool, maar nu ze op verschillende middelbare scholen zitten, is het contact minder. Via MSN blijft er wel contact al heeft ze met de ene jongen duidelijk meer affiniteit heeft dan de andere.
Tijdens een interview in de krant bevestigden de jongens dat ze nooit ruzie krijgen over meisjes omdat ze beiden vallen op andere types, al willen ze daar nog niet te veel over kwijt. De tweeling deed mee aan De Tweelingtest en bleek voor meer dan 90% identiek te zijn, al mochten ze vanwege hun te jonge leeftijd niet naar de volgende ronde. Ondanks dat ze ontstellend veel op elkaar lijken kan onze dochter ze 'blindelings' uit elkaar houden.

     De overeenkomsten in genen en voorkeuren lijken zich niet alleen binnen één generatie te beperken. Zo vertelde mijn moeder onlangs over een oude liefdes- en flirt-ervaring uit de periode dat ze net verkering had met mijn vader. Hij vond dat een andere jongen naar zijn mening iets te veel flirtte met mijn moeder. Die jongen bleek de opa te zijn van de tweeling ‘van’ mijn dochter. Genen splitsen niet alleen perfect binnen één zwangerschap, maar kopiëren ook over meerdere generaties heen! 

SUCCESSIE OF GELUK?

Behoor jij ook tot die groep van mensen die nooit iets winnen? Ik wel, en daarom doe ik nooit mee aan kansspelen zoals de toto of het casino. Verder dan beginnersgeluk ben ik nooit gekomen. Mijn ongetrouwde oom had ook weinig geluk met prijzen. Hij overleed vorig jaar na een lang werkzaam leven en liet een mooie erfenis achter. Dat geluk had ik nog wel, maar dat geluk moeten we met een aantal familieleden delen. Dan nog blijft een leuk bedrag over, ware het niet dat de belasting daar de helft van int. Successierechten heet dat met een mooi woord.

     De suikeroom had ook waardepapieren in een kluis liggen. Dus ben ik nu in bezit van een obligatielening uit 1887 aan de stad Antwerpen, aan Petrol Block in Boekarest uit 1918 en diverse obligatieleningen van de Russische staatsspoorwegen. Allemaal waardeloos volgens de bank.

     Routinematig werd ook zijn deelname aan de postcodeloterij na zijn overlijden opgezegd. Ironisch genoeg viel de hoofdprijs in juni 2005 precies op zijn postcode. Buren kregen een nieuwe BMW en een flinke geldprijs, terwijl wij achter het net visten. Geluk, je moet ervoor geboren zijn, zeggen ze. Zelfs na je dood kun je nog pech hebben.

CAFÉ-TERRAS

Mijn wekelijkse badmintonavond begint op woensdag begint laat, om half tien. Op de eerste zwoele woensdagavond van het jaar zijn we deze keer maar met z'n tweeën. De internationalisering speelt ook ons clubje van vijf mannen parten, steeds vaker zijn we niet compleet vanwege verplichtingen in het buitenland. ‘Singelen’ is intensiever dan ‘dubbelen’, waarbij je ook merkt dat je trager wordt!

      Om elf uur nemen we, fris gedoucht, nog een afzakkertje in het café. Op het terras probeert een bejaarde ex-minister tijdens het kaarten nog te flirten met een blond jong meisje. Zo'n zwoele avond maakt iedereen aantrekkelijk en doet mannen soms geloven in gaven waarover ze allang niet meer over beschikken. We genieten van de sfeer, praten over relaties, werk en reflectie. De damesband heeft net gerepeteerd, de voetbalwedstrijd op het grote tv -scherm loopt uit en de alcohol doet zijn werk bij een wat oudere man met zijn iets te jonge vriendin. Wanneer de taxi arriveert blijft ze liever aan de bar hangen. Nog niet in de stemming om met haar lover mee te gaan.

     Met een koud biertje in de hand, een graadje in de 20, terrasje buiten, lijkt het leven toch perfect op een woensdagavond in mei? Wat zou het leven toch mooi zijn als we iedere zomerse avond met een temperatuurtje van 24c buiten konden zitten!

PERIMETRIE UIT CHINA?

In een kantoor in Washington werkt een receptioniste op afstand vanuit India. Via een plat breedbeeld tv-scherm, de flatscreen, communiceert zij met bezoekers, alsof je door een ruit naar een Indiase schone kijkt. Deze technologie, mogelijk gemaakt door glasvezelverbindingen illustreert hoe de wereld digitaliseert. Glasvezel biedt razendsnelle en betrouwbare verbindingen, waardoor we zonder vertraging films en tv-beelden op internet kunnen bekijken. Hierdoor zijn toepassingen zoals videoconferenties en andere snelle data uitwisselingen moeiteloos beschikbaar. Niet vreemd dat de platte schermen ineens overal tevoorschijn komen in winkels, hotels en ziekenhuizen.

     Volgens Thomas Fredman van the New York Times luidt deze technologische vooruitgang een revolutie in (Ben Knapen in de NRC). Wereldwijde samenwerking wordt eenvoudiger, wat traditionele machtsstructuren, zoals overheden zal ondermijnen.  Grenzen vervagen, en landen als China en India nemen ene prominente rol in. Zo analyseren Indiase radiologen inmiddels radiologiebeelden voor Amerikaanse ziekenhuizen. Nu nog als een second opinion, maar straks ook een first opinion. Door het tijdsverschil is het verslag vaak sneller beschikbaar dan bij lokale specialisten.

 

Deze veranderingen hebben grote gevolgen voor de arbeidsmarkt. Werd je vroeger met een matig talent in Groningen geboren dan had je meer mogelijkheden dan een groot talent geboren in China. Waar globalisering eerder laaggeschoolde banen betrof, concurreren nu hoogopgeleide professionals wereldwijd met goedkopere collega’s. Het Centraal planbureau verwacht dat de ontwikkelingen te vergelijken zijn met het verdwijnen van de schoenen- en textielindustrie. Dat verlies hebben we in Nederland goed opgevangen, maar de impact lijkt volgens mij groter omdat kenniswerkers nu geraakt worden. Of we moeten de CPB-analyse zien in lijn met de opmerking van Premier Colijn in 1936; 'Gaat u allen rustig slapen.'
     Daarnaast wordt gespeculeerd dat in 2050 hersendood niet meer bestaat, alle info in iemands hersenen, inclusief emoties, is dan opgeslagen in computers. Dit roept futuristische vragen op over de grenzen van mens en machine. Misschien kunnen we tegen die tijd wat hersencapaciteit inkopen bij de Chinezen. Omdat onze hersenen niet meer doodgaan, kunnen we gerust wat langer over een klusje doen.