NUMMER 13

Mijn universitaire studie verliep soepel en succesvol, al duurde de middelbare school wat langer; zeven jaar. Een typische laatbloeier. Het zitten blijven had gevolgen voor de militaire dienstplicht. Eerst in dienst, daarna naar de universiteit. Voor het eerst was geen naam meer, maar een dienstplichtnummer; 530709448. De oom van mijn moeder, werkzaam bij de dienstplichtadministratie, zorgde voor een versnelde oproep, zodat ik minder studiejaren verloor. Mijn militaire carrière bleef daardoor beperkt tot vrachtwagenchauffeur als soldaat eerste klasse, op een YA314.
     Nummer 13 werd mijn wagen. Hoewel 13 vaak als ongeluksnummer wordt gezien, bracht het mij geluk. Hij liet mij nooit in de steek tijdens de ritjes, bijvoorbeeld voor KMA-cadetten. Wel herinner ik me dat een collega met wagen nummer 13 uit de kazerne Amersfoort, minder geluk had, er viel een boom op zijn voertuig. Louter toeval natuurlijk.

     Meer dan vrachtwagen rijden leerde ik niet in dienst, maar ik leerde veel van mijn maten. Die meeste kwamen uit Willibrord (gemeente Rucphen), ruige jongens die in het weekend de Mercedessen van hun vader 'leenden'. Soms ontdekten ze de volgende dag tot hun schrik bloedresten op de achterbank. Willibrord is een bijzondere gesloten gemeenschap die wetenschappelijk ook interessant is. Het Erasmus Rucphen Familieonderzoek (ERF) bestudeert bij 2.500 mensen erfelijke factoren die bijdragen aan veelvoorkomende ziekten. De EUR heeft veel publicaties, waaronder oogheelkundige, dankzij het dorp kunnen publiceren.

     Het getal 13 is nooit uit mijn leven verdwenen. In dit digitale tijdperk krijg ik steeds meer nummers toegewezen; sofinummers, wachtwoorden, pincodes, toegangscodes en vaak zit het getal 13 erin. Misschien zit het in mijn genen al is de relatie tussen gen en een specifiek getal nog niet bevestigd in de ' Rucphen studies'. Toch lijkt die erfelijke aanleg door te werken bij onze jongste dochter. Voor het eerst speelt ze in een sportteam met rugnummers. Ze gaat zeker winnen met nummer 13 !

 

PARADIJS

Een zondagmiddag in november staat meestal in het teken van herfststormen, kale bomen en de eerste koude nachten. Dit jaar is alles anders, de blaadjes hangen nog gewoon aan de bomen, de zon schijnt en de hemel is strakblauw. Het voelt meer als lente dan herfst.

     Mijn wijk, ooit een dorp houdt Brabantse tradities graag in stand. Terwijl het weer lenteachtig is botsen de vele tradities en culturen fel op elkaar. Sint is net aangekomen in Nederland en maakt zijn opwachting. De nazaten van de Poolse bevrijders (zij verlosten ons van de Duisters maar ook vele meisjes van hun maagdelijkheid) vieren even verderop in het gemeenschapshuis een Poolse landdag. In de diverse cafés klinkt al carnavalsmuziek, want ook dat seizoen begint op 11 november en in de kerk worden paradijselijke klanken voortgebracht.

     Het engelenconcert, geïnspireerd door Dante's De goddelijke komedie, ademt harmonie en gevoel. Het neemt afscheid van de twintigste-eeuwse avant-garde en omarmt passie als kern van muziek. Sopranen vullen de kerk met engelenklanken, terwijl de koperen klanken van de carnavalsmuziek van buiten zachtjes doordringt. Het lijkt alsof feestvreugde hemel en aarde verbindt.
     Dante wist de relatie tussen intellect en passie in het paradijs treffend te schetsen. In hel en vagevuur is intellect leidend, maar het paradijs betreedt hij aan de hand van zijn aardse geliefde Beatrice. Hemelse sferen kunnen alleen met beelden worden geschetst en vanuit het hart worden beleefd.

     Het weer mag dit jaar dan niet onstuimig zijn, de mens lijkt weer vol passie te zitten. Dat maakt dit aardse paradijs wel een stuk mooier.

BODYBUBBELS

Marketing is “booming”, ook in ziekenhuizen. Tijdens een promotiedagje voor ons ziekenhuis in hartje Rotterdam bleek dat we onze ogen flink de kost moeten geven.

Al weten we erg veel van ogen, klanten lokken op het Binnenwegplein, is toch wat anders dan een poli draaien. Het moeilijkste? Contact leggen met voorbijgangers vanuit een stand. Oogcontact speelt hierbij interessant genoeg een cruciale rol. Tijdens presentaties kijkt 43% van de toehoorders naar de ogen van de spreker en slechts 12% naar diens mond. Ook bij het aanspreken van het winkelend publiek werkt het zo: eerst oogcontact maken voordat je de voorbijganger fysiek benadert. ‘Het oog’ staat dus centraal, zelfs voordat je er iets over zegt.

     Daarnaast moeten we rekening houden met persoonlijke zones, oftewel ‘bodybubbels’, onzichtbare ruimtes om ons lijf heen waarbinnen we ons comfortabel voelen. Volgens het blad Fortune dulden we in de persoonlijke zone (0,5 tot 1,25 meter) enkel heel goede vrienden. Voor zakelijke contacten geldt een zone van 1,25 tot 2,2 meter. Benader iemand nooit dichter dan een armlengte (0,75m) om ongemak te voorkomen.

     Wat als iemand te dichtbij komt? Achtergrondgeluid en fel licht helpen, mensen houden dan automatisch meer afstand. Partybeesten weten dat maar al te goed, gedempt licht en zachte muziek zorgen voor een intimiteit. Wil de kroegbaas op tijd naar huis dan gaat de lichtknop op vol, fel licht en harde muziek creëren juist afstand. Of is het toch de wat tegenvallende schoonheid in het volle licht die de bodybubbel zone wat doet aanzwellen? Met het felle licht in ziekenhuizen lijken de bubbels vanzelf te werken; de commissie ongewenste intimiteiten lijdt immers nog steeds een slapend bestaan. Als we onze ogen de kost geven en de armlengte niet doorkruisen blijft dat nog wel een tijdje zo.

TRACEERBAAR

TomTom wordt inmiddels zo vaak gebruikt dat het werkwoord ‘Tomtommen’ waarschijnlijk binnenkort in de Van Dale zal staan. De gebruikelijke echtelijke twist aan het begin van de vakantie over de te kiezen route kan nu worden afgewenteld op ‘Karin’, de sprekende TomTom. Dat scheelt weer een aantal echtscheidingen. Tegelijkertijd lijken mensen hun eigen oriëntatiegevoel te verliezen. Men vertrouwt volledig op de techniek en raakt de weg kwijt zonder zijn TomTom.

     Iedereen lijkt overal en altijd traceerbaar te willen zijn. Dat was kortgeleden nog heel ongebruikelijk. De semafoon, of pieper, gebruikte je alleen als je dienst had, maar niet daarbuiten. De toch zeer dynamische collega’s van mijn eerste baan, organisatieadviseurs, weigerden zelfs deze nieuwe semafoons. Ze wilden niet overal traceerbaar zijn.

     De bevallingen van onze kinderen verliepen altijd vlot, meestal binnen een paar uur. Toen de derde zich aandiende, werkte ik in Amsterdam, wat buiten de spits een dik uur rijden naar huis was. Toen bestonden mobiele telefoons nog niet; je had semafoons met verschillende code-opties. In een kwartier veranderde de code ‘bevalling begonnen’ in ‘opschieten’. Onder politiebegeleiding nam ik het klaverblad ‘Oude Rijn’ via de vluchtstrook. Dan zijn piepers heel handig.

     Toch sluipt de traceertechniek steeds ongemerkt ons leven in. Sta er niet van te kijken als over tien jaar gps-detectie verwerkt zit in garen en dus in onze kleding, maar ook in al onze bezittingen. Na aankoop wordt meteen onze unieke code aangebracht, zelfs op de lingerie van Marlies Dekkers. Terwijl we nu misschien nog huiveren van de negatieve gevolgen van zoiets, zal bijna iedereen deze onzichtbare techniek in de toekomst prijzen. Nooit meer spullen kwijt, altijd traceerbaar, geen detectiepoortjes meer, geen pasjes meer nodig. Je bent immers zelf een lopend pasje geworden. Let wel op dat je niet per ongeluk spullen van iemand anders aantrekt of meeneemt, want dan ben jij de klos.

     Verdwaald in dat gps-tijdperk mompelt iemand nog: “Beste heilige Antonius, mijn beste vrind, zorg dat ik mijn… terugvind” en hoopt op een wonder. Hij is duidelijk de weg kwijt, maar misschien wel heel gelukkig.

 

VEILIGHEID

Overal in het Westen lijken winkels op elkaar, niet verwonderlijk dat de verschillen op straat vervagen. Toch blijft Amerika het land van extremen. In Chicago zie je extreem dikke mensen naast een Apple-winkel die uitpakt met een superdunne iPod, zo dun als twee creditkaarten. Het is maar waar je je geld aan uitgeeft.

     Een vliegtrip naar de States biedt genoeg tijd om hierover na te denken, vooral door de eindeloze rijen. Eerst aanschuiven op de weg naar het vliegveld en daarna in lange rijen voor security checks.

Innovaties in deze sector lijkt vooral te zitten in steeds nieuwe vormen van security checks, waarvan vaak twijfelachtig blijft. Deze keer mag ik mijn schoenen aanhouden, ondanks een 'speciale security check'. Dat bespaart me de gewone wachtrij.
     Vroeger werkten mensen inde agrarische sector om voedsel te kweken om te kunnen eten en drinken, nu besteden mensen in hun job veel tijd aan security, maar wat levert het echt op? Bij de controleert de douanebeambte alleen de buitenlandse passagiers, met een portable camera incl. vingerafdruk opname, een portable printertje en een mobiele telefoon. Tegelijkertijd toont CNN op het tv-scherm vreselijke beelden van de aardverschuivingen in 'zijn' Pakistan. Na deze check gaan we met ons bonnetje gewoon weer tussen passagiers zitten die niet zijn gecontroleerd.

Ondertussen zijn de Amerikaanse vliegtuigmaatschappijen praktisch failliet, wat goed merkbaar is te merken aan de teruglopende service. Terwijl ik me wring tussen de stoelen aan boord, perst een veel te dikke buurman zich naast mij. Ik zal het de komende ruim 8 uur moeten doen met een halve stoelruimte en een armleuning. Mijn buurman geniet van een karige vette hap, en betaalt extra voor een biertje, terwijl ik probeer te slapen. Een kleine drie uur later werkt hij het 'ontbijt' naar binnen. Bij de douane heeft hij niets aan te geven, behalve overgewicht. Hij heeft geluk want er is nog geen beveiligingsbeambte met een mobiele weegschaal gesignaleerd.

 

SERVICE

Den Haag kampt met Italiaanse taferelen: criminelen slaan toe bij luxe auto’s. Bezoekers wanen zich in hun auto de konink te rijk, zeker als dat zo'n grote SUV is. Maar dat is slechts schijn. De autoradio is allang niet meer het ultieme doel van de twee jongens op opgevoerde motors. Ze wachten rustig af tot de dure dame haar stopt bij het rode stoplicht. Ze tikken met veel geweld een ruitje in en ritsen de dure laptops, tassen en ander waardevol spul eruit. Terwijl de dames nog bijkomen van de klap, zijn ze al mijlenver. Nooit te uitdagend spullen in de auto leggen, zegt de politie.

    Zelf dacht ik veilig te zijn in mijn 10 jaar oude auto zonder luxe accessoires, geen 'Karin', geen cd-wisselaar, geen supersonische boxen. Toch werd afgelopen zaterdag, voor het eerst een ruitje ingetikt, midden in de nacht op de parkeerplaats. Shit, want ik 'mocht' rijden voor de sport, 'even' naar Middelburg met een auto vol met puberende meiden. 

    De SEH van de autobranche lijkt dan best goed geregeld. De verzekeraar neemt op zaterdagmorgen binnen 1 minuut de telefoon op, en bij Car Glass kan ik binnen het uur langskomen. Een uurtje later sta ik met een nieuwe ruit buiten. In de wachtruimte dronk ik koffie, las de krant en deed alvast op de website aangifte bij de politie. Alles perfect geregeld, twee aardige monteurs die op deze zonnige zaterdag vriendelijk vertelden over hun werk en carrièremogelijkheden.
     Hoewel het een leerzaam uitstapje was baalde ik van min verloren vrije zaterdagmorgen en het eigen risico van € 67,- ! De meiden hebben hun wedstrijd verloren, maar hadden in de auto volop lol ….over de jongens natuurlijk. De tijd dat ze in de SUV’s van hun mannen boodschappen gaan doen is gelukkig nog ver weg.

 

ZONSVERDUISTERING

Met de auto naar Antwerpen voor een werkafspraak, want de trein is een omslachtige optie.  In de auto ben ik er zo, terwijl de autoradio voor vertier zorgt. Over de zonsverduistering van vandaag valt veel over te vertellen, bijvoorbeeld over oogletsel. We krijgen het advies om een apart brilletje te kopen om te zien hoe de maan langzaam een hapje uit de zon neemt. Interessant detail: deze zonsverduistering is de eerste die sinds lange tijd tijdens de schooluren plaatsvindt, met het advies om wat lessen op school vrij te geven.
     In de oudheid hadden eclipsen grote invloed op het lot van koningen, keizers, heersers en oorlogen. Astrologen zien eclipsen als concentraties van kosmische energie met versterkte effecten. Door die samenbundeling op één punt zouden tijdens een eclips, bepaalde dingen duizendvoudig versterkt naar buiten kunnen komen. Bijzondere momenten lijken vaak samen te vallen met verduisteringen, zoals het overlijden van prinses Diana (1997) en Paus Johannes Paulus II (2005).
     Met mijn energie wil het aan het begin van de dag niet zo vlotten. Met een bijna lege tank sta ik bij de pomp. Is het klepje van de benzinetank geblokkeerd! Dan stroomt de energie niet echt vlotjes naar binnen. Zelfs de pinautomaat bij de kassa weigert dienst. Het is duidelijk dat de zonsverduistering nog niet is begonnen.
    Tijdens de zonsverduistering heb ik een zeer inspirerend gesprek met een ziekenhuisdirecteur in Antwerpen. De sfeer is uitstekend en we zitten vrij snel op één lijn om de onderlinge samenwerking stevig te gaan aanpakken. We lijken er beiden zin in te hebben. Op de terugweg legt een astrologe op radio Antwerpen uit dat de stad schoon schip moet maken en contacten moet leggen met haar buren, de Nederlanders. De tijd is rijp voor constructieve samenwerkingsverbanden die een bloeiende toekomst tegemoet gaan.
     Vol ongeloof draai ik de Antwerpse Ring op. De maan heeft de zon inmiddels gepasseerd, maar als die Rotterdams-Antwerpse samenwerking echt iets gaat worden dan consulteer ik voortaan vaker een astroloog! 

 

BOEK

Het boek 'Zadelpijn en ander damesleed biedt een humoristische en onthullende kijk op de uitdagingen van vrouwen rond de vijftig. Na hectische jaren van kinderen opvoeden, rennen tussen werk en huishouden, breekt een periode van bezinning aan. Tegelijkertijd zoekt de mannelijke partner vaak naar nieuwe amoureuze impulsen – een bron van herkenning en inspiratie voor boeken.
    In het eerste deel maken de zeven dames nog een tochtje door Frankrijk, terwijl in het vervolg Het Verwende Nest ze samenwonen in een grachtenpand in Utrecht. Als je zelf in die leeftijdsperiode zit is het boek zeer herkenbaar. Scheidingen, oudere mannen die verliefd worden op jonge meisjes, cosmetische chirurgie versus het accepteren van mooie rimpels of uithangende buikjes. En dan blijkt het gras bij de buren toch niet altijd groener te zijn.
     In Opzij las ik dat staatssecretaris van onderwijs Rutte (38) geen behoefte heeft aan een vaste vrouwelijke partner. Gewoon twee avonden in de week bij moeders op bezoek, wel zo rustig. Misschien is dat wel de oplossing voor die hitsige mannen, gewoon regelmatig zich laven aan de moederborst. De babyboom generatie is wel bezig een actief seniortype neer te zetten. Je bent niet oud na je 60ste, het vrije leven begint dan pas. De overheid speelt daar wel handig op in en neemt langzaam alle voordelen weg, zoals vroegpensioen en gratis reisdagen bij de NS. 
    Als ik zo oud ben zijn alle voordeeltjes van het ouder worden weg! Eerst maar eens door mijn vijftigers periode heenkomen. Wanner ik halverwege het tweede boek ben,  belt een goede vriend op, ze hebben besloten om na 25 jaar toch een tijdje uit elkaar te gaan. Je kunt er over lezen, maar de werkelijkheid is iedere keer weer heel triest. De volgende dag tennissen we noodgedwongen met z'n drieën (Amerikaantje), onze vierde man is er niet, op zoek naar tijdelijke woonruimte.

RUSTPLAATS

Dynamiek is overal, zelfs aan het einde van je leven. Begraven kan op allerlei manieren: in de grond, een muur, een urn, en zelfs internet zijn diverse opties om te rouwen. In onze hectische wereld lijken plekken voor stilte steeds zeldzamer Een van die laatste stilteplekken is het kerkhof.

     Op de sterfdag van mijn vader bezoek ik zijn graf. Het is meestal heel rustig, behalve bij de graven van voormalige bewoners uit het woonwagenkamp. Daar geen simpel zuiltje of een steen, maar een compleet mausoleum vol foto's en ornamenten. Nabestaanden poetsen de stenen en het intensief 'kuisen' van het parkje – aandachtig en devotioneel.

    Toch lijkt ook deze rust kwetsbaar voor de voortrazende dynamiek van het alledaagse leven. Zo wilde onlangs een dame in België in hoge nood, dwars over de begraafplaats rennend, de kortste route nemen tussen het café en haar huis. Ze kon het niet meer ophouden, hurkte bij een grafsteen voor steun, maar die viel boven op haar. De volgende morgen werd ze morsdood aangetroffen.

     In Maastricht voeren ze inmiddels op hun monumentale begraafplaats toneelstukken op. In Memoriam is een voorstelling over tragiek en troost. Straks komt iemand nog op het idee de plaatselijke begraafplaats om te vormen tot een variant op het spookslot van de Efteling. Hopelijk is er voor mij straks nog wel een plekje vrij op een laatste rustplaats vol met stilte. Of moet ik straks een 'stille' website openen voor rouwbeklag om ultieme rust te ervaren.

 

COLUMNIST

Het periodiek opschrijven van je gedachten is niet alleen leuk, het dwingt je ook om je eigen hersenspinsels scherp en duidelijk te formuleren. De inspiratie voor columns komt vaak uit alledaagse belevenissen, waardoor de lezer een inkijkje krijgt in het leven van de columnist. Gelukkig bepaalt de schrijver zelf wat hij of zij deelt, wat soms tot bijzondere situaties kan leiden, zeker bij de publieke figuren.
     Zo schreef ik eens dat ik 's avonds na het badmintonnen graag een pilsje pak in een café. Niets bijzonders, maar toen Youp van ’t Hek na een theatervoorstelling, in datzelfde café verliefd werd op een 'kunstgrastrut' (zijn jargon voor hockeydames) zorgde dat voor flink wat roddels. Rond de Bredase hockeyvelden werden alle in- en outs van deze relatie worden besproken, ‘ja,ja’ denken ze terwijl Youp in zijn wekelijkse column weer eens uitvalt over de kakmadammen van de hockey. Hij smult er wel zelf van. De Privé greep dit royalty-achtige nieuwtje aan om hem terug te pakken op het verschil tussen de cabaretier en de persoon Youp.
     Het lijkt alsof het publiek steeds minder verschil accepteert tussen denken, zeggen en doen. Daar kunnen politici over mee praten. Publieke figuren worden genadeloos daarvoor afgestraft. Toch blijft creativiteit in woord en geschrift iets anders dan een simpel dagboek. Fictie en werkelijkheid lopen nu eenmaal door elkaar. Ik blijf pilsjes in mijn café drinken, en bepaal lekker zelf hoe gedetailleerd ik die ervaringen deel in mijn columns. Aan de lezer is het om daar zijn eigen interpretatie aan te geven.