SERVICE

Den Haag kampt met Italiaanse taferelen: criminelen slaan toe bij luxe auto’s. Bezoekers wanen zich in hun auto de konink te rijk, zeker als dat zo'n grote SUV is. Maar dat is slechts schijn. De autoradio is allang niet meer het ultieme doel van de twee jongens op opgevoerde motors. Ze wachten rustig af tot de dure dame haar stopt bij het rode stoplicht. Ze tikken met veel geweld een ruitje in en ritsen de dure laptops, tassen en ander waardevol spul eruit. Terwijl de dames nog bijkomen van de klap, zijn ze al mijlenver. Nooit te uitdagend spullen in de auto leggen, zegt de politie.

    Zelf dacht ik veilig te zijn in mijn 10 jaar oude auto zonder luxe accessoires, geen 'Karin', geen cd-wisselaar, geen supersonische boxen. Toch werd afgelopen zaterdag, voor het eerst een ruitje ingetikt, midden in de nacht op de parkeerplaats. Shit, want ik 'mocht' rijden voor de sport, 'even' naar Middelburg met een auto vol met puberende meiden. 

    De SEH van de autobranche lijkt dan best goed geregeld. De verzekeraar neemt op zaterdagmorgen binnen 1 minuut de telefoon op, en bij Car Glass kan ik binnen het uur langskomen. Een uurtje later sta ik met een nieuwe ruit buiten. In de wachtruimte dronk ik koffie, las de krant en deed alvast op de website aangifte bij de politie. Alles perfect geregeld, twee aardige monteurs die op deze zonnige zaterdag vriendelijk vertelden over hun werk en carrièremogelijkheden.
     Hoewel het een leerzaam uitstapje was baalde ik van min verloren vrije zaterdagmorgen en het eigen risico van € 67,- ! De meiden hebben hun wedstrijd verloren, maar hadden in de auto volop lol ….over de jongens natuurlijk. De tijd dat ze in de SUV’s van hun mannen boodschappen gaan doen is gelukkig nog ver weg.

 

ZONSVERDUISTERING

Met de auto naar Antwerpen voor een werkafspraak, want de trein is een omslachtige optie.  In de auto ben ik er zo, terwijl de autoradio voor vertier zorgt. Over de zonsverduistering van vandaag valt veel over te vertellen, bijvoorbeeld over oogletsel. We krijgen het advies om een apart brilletje te kopen om te zien hoe de maan langzaam een hapje uit de zon neemt. Interessant detail: deze zonsverduistering is de eerste die sinds lange tijd tijdens de schooluren plaatsvindt, met het advies om wat lessen op school vrij te geven.
     In de oudheid hadden eclipsen grote invloed op het lot van koningen, keizers, heersers en oorlogen. Astrologen zien eclipsen als concentraties van kosmische energie met versterkte effecten. Door die samenbundeling op één punt zouden tijdens een eclips, bepaalde dingen duizendvoudig versterkt naar buiten kunnen komen. Bijzondere momenten lijken vaak samen te vallen met verduisteringen, zoals het overlijden van prinses Diana (1997) en Paus Johannes Paulus II (2005).
     Met mijn energie wil het aan het begin van de dag niet zo vlotten. Met een bijna lege tank sta ik bij de pomp. Is het klepje van de benzinetank geblokkeerd! Dan stroomt de energie niet echt vlotjes naar binnen. Zelfs de pinautomaat bij de kassa weigert dienst. Het is duidelijk dat de zonsverduistering nog niet is begonnen.
    Tijdens de zonsverduistering heb ik een zeer inspirerend gesprek met een ziekenhuisdirecteur in Antwerpen. De sfeer is uitstekend en we zitten vrij snel op één lijn om de onderlinge samenwerking stevig te gaan aanpakken. We lijken er beiden zin in te hebben. Op de terugweg legt een astrologe op radio Antwerpen uit dat de stad schoon schip moet maken en contacten moet leggen met haar buren, de Nederlanders. De tijd is rijp voor constructieve samenwerkingsverbanden die een bloeiende toekomst tegemoet gaan.
     Vol ongeloof draai ik de Antwerpse Ring op. De maan heeft de zon inmiddels gepasseerd, maar als die Rotterdams-Antwerpse samenwerking echt iets gaat worden dan consulteer ik voortaan vaker een astroloog! 

 

BOEK

Het boek 'Zadelpijn en ander damesleed biedt een humoristische en onthullende kijk op de uitdagingen van vrouwen rond de vijftig. Na hectische jaren van kinderen opvoeden, rennen tussen werk en huishouden, breekt een periode van bezinning aan. Tegelijkertijd zoekt de mannelijke partner vaak naar nieuwe amoureuze impulsen – een bron van herkenning en inspiratie voor boeken.
    In het eerste deel maken de zeven dames nog een tochtje door Frankrijk, terwijl in het vervolg Het Verwende Nest ze samenwonen in een grachtenpand in Utrecht. Als je zelf in die leeftijdsperiode zit is het boek zeer herkenbaar. Scheidingen, oudere mannen die verliefd worden op jonge meisjes, cosmetische chirurgie versus het accepteren van mooie rimpels of uithangende buikjes. En dan blijkt het gras bij de buren toch niet altijd groener te zijn.
     In Opzij las ik dat staatssecretaris van onderwijs Rutte (38) geen behoefte heeft aan een vaste vrouwelijke partner. Gewoon twee avonden in de week bij moeders op bezoek, wel zo rustig. Misschien is dat wel de oplossing voor die hitsige mannen, gewoon regelmatig zich laven aan de moederborst. De babyboom generatie is wel bezig een actief seniortype neer te zetten. Je bent niet oud na je 60ste, het vrije leven begint dan pas. De overheid speelt daar wel handig op in en neemt langzaam alle voordelen weg, zoals vroegpensioen en gratis reisdagen bij de NS. 
    Als ik zo oud ben zijn alle voordeeltjes van het ouder worden weg! Eerst maar eens door mijn vijftigers periode heenkomen. Wanner ik halverwege het tweede boek ben,  belt een goede vriend op, ze hebben besloten om na 25 jaar toch een tijdje uit elkaar te gaan. Je kunt er over lezen, maar de werkelijkheid is iedere keer weer heel triest. De volgende dag tennissen we noodgedwongen met z'n drieën (Amerikaantje), onze vierde man is er niet, op zoek naar tijdelijke woonruimte.

RUSTPLAATS

Dynamiek is overal, zelfs aan het einde van je leven. Begraven kan op allerlei manieren: in de grond, een muur, een urn, en zelfs internet zijn diverse opties om te rouwen. In onze hectische wereld lijken plekken voor stilte steeds zeldzamer Een van die laatste stilteplekken is het kerkhof.

     Op de sterfdag van mijn vader bezoek ik zijn graf. Het is meestal heel rustig, behalve bij de graven van voormalige bewoners uit het woonwagenkamp. Daar geen simpel zuiltje of een steen, maar een compleet mausoleum vol foto's en ornamenten. Nabestaanden poetsen de stenen en het intensief 'kuisen' van het parkje – aandachtig en devotioneel.

    Toch lijkt ook deze rust kwetsbaar voor de voortrazende dynamiek van het alledaagse leven. Zo wilde onlangs een dame in België in hoge nood, dwars over de begraafplaats rennend, de kortste route nemen tussen het café en haar huis. Ze kon het niet meer ophouden, hurkte bij een grafsteen voor steun, maar die viel boven op haar. De volgende morgen werd ze morsdood aangetroffen.

     In Maastricht voeren ze inmiddels op hun monumentale begraafplaats toneelstukken op. In Memoriam is een voorstelling over tragiek en troost. Straks komt iemand nog op het idee de plaatselijke begraafplaats om te vormen tot een variant op het spookslot van de Efteling. Hopelijk is er voor mij straks nog wel een plekje vrij op een laatste rustplaats vol met stilte. Of moet ik straks een 'stille' website openen voor rouwbeklag om ultieme rust te ervaren.

 

COLUMNIST

Het periodiek opschrijven van je gedachten is niet alleen leuk, het dwingt je ook om je eigen hersenspinsels scherp en duidelijk te formuleren. De inspiratie voor columns komt vaak uit alledaagse belevenissen, waardoor de lezer een inkijkje krijgt in het leven van de columnist. Gelukkig bepaalt de schrijver zelf wat hij of zij deelt, wat soms tot bijzondere situaties kan leiden, zeker bij de publieke figuren.
     Zo schreef ik eens dat ik 's avonds na het badmintonnen graag een pilsje pak in een café. Niets bijzonders, maar toen Youp van ’t Hek na een theatervoorstelling, in datzelfde café verliefd werd op een 'kunstgrastrut' (zijn jargon voor hockeydames) zorgde dat voor flink wat roddels. Rond de Bredase hockeyvelden werden alle in- en outs van deze relatie worden besproken, ‘ja,ja’ denken ze terwijl Youp in zijn wekelijkse column weer eens uitvalt over de kakmadammen van de hockey. Hij smult er wel zelf van. De Privé greep dit royalty-achtige nieuwtje aan om hem terug te pakken op het verschil tussen de cabaretier en de persoon Youp.
     Het lijkt alsof het publiek steeds minder verschil accepteert tussen denken, zeggen en doen. Daar kunnen politici over mee praten. Publieke figuren worden genadeloos daarvoor afgestraft. Toch blijft creativiteit in woord en geschrift iets anders dan een simpel dagboek. Fictie en werkelijkheid lopen nu eenmaal door elkaar. Ik blijf pilsjes in mijn café drinken, en bepaal lekker zelf hoe gedetailleerd ik die ervaringen deel in mijn columns. Aan de lezer is het om daar zijn eigen interpretatie aan te geven.

 

WEER NAAR SCHOOL

Het is weer knap druk op de weg en in de trein; de scholen zijn begonnen en dat is te merken. Interessant genoeg komt het woord ‘school’ van het Griekse skolè, wat ‘vrije tijd’ betekent, tijd voor studie, onderzoek en contemplatie. Tegenwoordig zien maar weinig studenten school als vrije tijd, en de docenten klagen over te weinig ruimte voor reflectie en onderzoek. Scholen en universiteiten lijken steeds meer op fabrieken waar economische belangen boven persoonlijke vorming gaan.
    Mijn eigen vrijheid werd op deze eerste schooldag ook sterk beknot. In het kader van 'weer samen naar school' hield de politie streng toezicht op de verkeersregels. Na 52 jaar zonder problemen met fietsregels ging het mis. Een rood verkeerslicht betekent extra opletten bij oversteken. Uiteindelijk ben ik in de politieval gelopen. Midden op het kruispunt wachtte ik netjes op de kruisende auto's, een tergend langzaam rijdende politieauto stopte om mij te beboeten voor door rood rijden. Een plakkaat van € 25,00 en een gemiste trein. Het was mijn eerste handgeschreven bon ooit, maar dat maakte het niet minder frustrerend. 
    Balend van zoveel onrecht kwam ik op mijn werk opnieuw op politie tegen, dit keer kwamen ze op bezoek voor een presentatie over logistiek, inclusief koffie en taart! Die keken niet op van een bonnetje meer of minder en vonden het wel een service dat boetes nog handmatig werden uitgeschreven. Vrijheid om bonnen te laten verdwijnen leren ze niet op de politieschool, maar taart laten verdwijnen kunnen ze als de beste!

 

SOUVENIER

Optrekken naar 'den vreemde' betekent allang niet meer ontsnappen aan Nederlanders. Soms lijkt het alsof Nederland veel meer dan 16 miljoen Nederlanders heeft! Onze campings in Toscane zaten vol met Hollanders. 's Ochtends stond je niet alleen in de rij bij de campingwinkel voor vers brood, ook een verse Telegraaf was mogelijk, zelfs op zondag. Het voelde bijna als thuis, al smaakte het zoutloze Italiaanse brood anders. Sinds de paus eeuwen geleden belasting op zout invoerde, eten de Italianen zoutloos brood. Net als Hollanders vermijden betalen zij belastingen.
     Souvenirs zoeken voelt in zo’n omgeving ridicuul. De shops in de binnensteden verkopen dezelfde spullen als thuis: zeepjes, geurtjes en kaartjes. Onze dochters vonden dat geen probleem. Na de verplichte culturele uitstapjes naar Da Vinci en Michelangelo waren merken als Miss Sixty, Guess en Geox veel interessanter.
     In een café in Grossetto dronk ik Sol Caffe uit mooie porseleinen Sol-kopjes. "Kan ik er een paar kopen", vroeg ik de barman, nadat deze snelle jongen zijn lange gesprekje via het mobieltje had afgebroken (mobiele privégesprekken krijgen in Italië duidelijk een hogere prioriteit dan klantencontacten). Hoeveel dagen blijft u nog hier? “Nou, nog een uurtje”, zei ik. Met veel Italiaans geritsel werden door de fabriek binnen drie kwartier twaalf kopjes Sol Caffe bezorgd. Voor een vriendenprijsje, uiteraard met wat Italiaanse 'courtage' had ik mijn unieke souvenir. De Sol-familieleden kan ik gelukkig maken met een Italiaans porseleinen kopje, al blijven de meiden gelukkiger met hun Geox schoenen en Zara-shirts. Prima, zolang we maar geen Italiaanse schoonzoon als souvenir meenemen. Al klinkt oppassen op kleinkinderen in de Toscaanse heuvels ook niet verkeerd.

 

POENERIG

Wonen is een basisbehoefte, maar vaak ook een vermogenskwestie. Huizen vertegenwoordigen veel geld, wat emoties oproept, zeker als zaken anders lopen dan de 'rechthebbenden' verwachten.
     Kinderen willen nog wel eens rekenen op de erfenis van hun overleden ouders, maar dat kan tegenzitten. Zo woont mijn moeder in een serviceflat die gerenoveerd moet worden. De keuze is platgooien en nieuwbouwen of grondig renoveren. Ondertussen overlijden bewoners en hun erfgenamen kunnen de flat niet verkopen maar moeten wel € 800,= per maand aan servicekosten betalen. Dat is zuur als je rekent op een erfenis rekende om je eigen hypotheeklasten van je iets te dure eigen woning te verlagen. De vergadering van eigenaren die ik bijwoonde was explosief. Als er geld op het spel staat lopen emoties hoog op. Een oud-ziekenhuisdirecteur leidde als onafhankelijk voorzitter de bijeenkomst gewend aan complexe vergaderingen tussen ziekenhuisdirecties en medische staven. Een vergadering met de medische staf is in menig ziekenhuis moeilijk, maar ik geef het te doen om een vergadering te leiden waarin hoogbejaarde mensen die willen blijven zitten in hun woninkje (en niet renoveren) en erfgenamen die hun geld willen zien (uitkopen).
     Niet alleen opgepot geld kan soms een probleempje zijn, ook het investeren in woningen kan tot jaloezie oproepen. Wij wonen op een hofje naast een groot pand dat inmiddels een nieuwe eigenaar heeft, en 'eventjes' wat gaat renoveren.  De eigenaar is al acht maanden bezig met een grootschalige verbouwing: nieuwe etages, een jacuzzi etc.. We zijn inmiddels een miljoentje of wat verder en nu is de tuin aan de beurt. Alle bomen en omheining zijn verdwenen, waardoor inbrekers vrij spel hebben. Dus ik weet niet of ik nou zo blij moet zijn met zo'n "Quote - top 100" -buurman.
     Dat iemand goudgeld hebt verdiend met de re-fill van cartridges is prima, maar loop er niet mee te koop. Dat trekt ongewenste aandacht van mensen die zichzelf ook als een soort 'rechthebbenden' zien. Ik laat me door een groter inbraakrisico niet gek maken, het recht op een rustige vakantie laat ik me niet afnemen.

 

WATERNOZEMS

Rotterdam in de zomer is niet voor iedereen een vakantiebestemming. De Witte de Withstraat ontwaakt op dit middaguur langzaam, maar bij Loos zit het terras vol. Langs de kade langs het water is het zowaar druk. Je waant je in het buitenland met de flanerende stelletjes, en de grootouders die met hun kleinkinderen op weg zijn naar de Spido.
    Diverse wereldsteden, ook Rotterdam, hebben het water weer ontdekt. Net als in Engeland woonde men met de rug naar de rivier, een vuile afvalstroom vol met ratten en ander ongedierte. Hoe verder van dat riool, hoe beter. Het water is dankzij milieumaatregelen weer schoon en vormt nu het hart van de stad.
    Bij het terras van Prachtig lunchen stelletjes terwijl de Spido en pannenkoekenboot langs varen. De brug opent voor een, wat het tafereel bijna ‘on-Rotterdams’ idyllisch maakt. Maar die rust wordt ruw verstoord door een stelletje overjarige pubers met speedboten en waterscooters die met veel lawaai de Leuvehaven binnen scheuren. Een gozer met bivakmuts op manoeuvreert zijn waterscooter dwars op het water waardoor een douche neerdaalt over de mensen op de speedbootjes.
     Zijn we op straat en in de metro eindelijk wat bevrijd van gewelddadige gozers, is de rivier niet meer veilig. Misschien horen nozems net zo bij Rotterdam als water bij een haven?

 

DANSLES

In de loop der jaren ontmoet je heel wat mensen, maar de meesten verlies je weer uit het oog. Ook die vrienden uit je jeugd die ooit zo belangrijk waren. Wie denkt er niet af en toe terug aan dat leuke meisje dat je steeds toevallig tegen het lijf liep bij het wisselen van de klaslokalen, of aan die leuke partner van de dansles. Websites zoals klasgenoten.nl spelen slim in op dat nostalgische gevoel, met groot succes. Zelf 'google' ik af en toe naar een bepaalde naam uit het verleden, simpelweg door hun naam in te typen. Als er iets over hen online staat, zie je dat meteen.
     Zo vond ik een oude dansvriendin terug, die ik voor het laatst in 1981 toevallig op een Amsterdams station had gezien. We reisden daarop samen naar Utrecht, maar daarna verloren we elkaar uit het oog. Een recente 'google search' leverde verrassend veel hits met haar naam op, inclusief een emailadres. Ze reageerde snel op mijn e-mailtje. Na 30 jaar zonder contact bleek dat we allebei in verwante vakgebieden werken. Ze woont nog steeds samen met de acteur, waar ik haar weleens mee op een foto in een roddelblad had zien staan. Het 'berichtje uit het verleden' was voor haar een leuke verrassing.
    Onze danslessen hadden destijds iets bijzonders; je kon op elk moment worden ‘afgeklapt’ door een meisje, die ook graag met een van de schaarse jongens wilde dansen. Dat onverwachte begin en vooral einde met de ideale danspartner maakte het spannend, maar het dromen erover.....dat kon altijd doorgaan.