ROEPING

Een flinke ruzie kan op termijn wellicht goed uitpakken, het is toch uit liefde dat we samen kunnen en willen leven. Niet alleen een liefde voor de mens, maar ook voor de natuur. Doen we dat niet, dan houdt het leven op. Een puur materialistische invulling van het leven, slecht voor het klimaat, lijkt ons allen steeds minder te bekoren. Bedrijven strijden om het hardst zo groen mogelijk te produceren, om vast te houden aan productiegroei als levensdoel, hoe meer producten hoe gelukkiger. Een materieel gedrag passend bij het "what's in for me" principe van de negentiger jaren, een generatie die van alles moet; beide partners een uitdagende baan, quality-time, leuke kinderen en een mooi (duur) 30-jaren huis. Hoe meer we consumeren, hoe gelukkiger we toch worden?
     De jeugd van vandaag weet wel beter. Opgevoed met internet, TMF en iPOD zijn ze uitstekend in staat om talloze activiteiten tegelijk uit te voeren. Het gaat ze ogenschijnlijk allemaal makkelijk af. Stress krijgen ze er niet meer van. Toch kiest deze jeugd bewust voor een minder materiele toekomst. Ze kiezen voor de Alpha wetenschappen zoals psychologie, filosofie en sociologie. De diepere waarden van het leven trekt hen. De jongste generatie kiest voor minder individualisme en meer sociale cohesie en collectiviteit. Het ouderlijk huis is een warm nest. Kwaliteit van het leven is belangrijker dan geld. Ze schamen zich er niet voor een taak in het leven te volbrengen, streven een maatschappelijke (arts, verpleegster, journalist) of geestelijk roeping na. Het idee van een roeping is de laatste decennia sterk afgenomen, maar zij gaan er weer voor.
     Het kan geen toeval zijn dat in korte tijd drie toneelstukken in première gaan over religie, over mensen die in het moderne West-Europa proberen te geloven. Een taboe. Over mensen die in religie en levensovertuiging houvast zoeken. Het delen van dat gezamenlijk geloven voelt voor hen als een thuiskomen. Europeanen zoeken naar intense ervaringen voor de ziel en proberen te leren van andere culturen. "Ik ben die ik ben", maar dan wel de ik, de liefde, beleven in de groep, de samenleving. Zonder die naaste is het eigen leven immers zinloos, je kunt zelfs geen ruzie maken.

 

ZWEDEN

Een donkere kamer van 10m2 in een vervallen huis is soms in de enige optie voor een student. Snel een eigen gezellig plekje maken is dan niet makkelijk. Buiten is de gezelligheid dit weekend vooral te vinden op de vele kerstmarkten, met weinig stichtelijke woorden en vooral veel prullaria. Volwassenen lopen zonder problemen rond met plastic geweien met ledlampjes, maar met enkel kerstlichtjes richt je helaas geen kamer in.
     Verhuizen betekent spulletjes kopen en dan is IKEA handig. Een Zweedse winkel die er overal hetzelfde uitziet en overal vol is met klanten. Ook deze keer bij IKEA in Brussel. Mensen komen met gelukkige gezichten uit de winkel, als ze tenminste niet hebben misgegrepen in het magazijn. In hun enthousiasme denken ze iets groter te wonen dan werkelijk het geval is en kopen te veel en te groot. Dit weekend zelfs ook nog een mooie kerstboom. De vrouw merkt op de parkeerplaats dat de mooie net gekochte kerstboom, toch wel erg groot is voor de bagageruimte van haar autootje. Er steekt zo’n twee meter boom uit.
     De Zweden hadden lange tijd de hoogste zelfmoordcijfers, maar dat percentage daalt. Een Franse socioloog schreef ooit: „Zuidelijke volkeren doden elkaar, noordelijke doden zichzelf”. Die tijd lijkt voorbij, want de Zweden kwamen uit een onderzoek van Cambridge University onder bewoners van vijftien Europese landen nu als gelukkigste naar voren. Qua geluk scoren de Zweden 7,9 (EU: 7,6; Nederland staat op de vijfde plaats met 7,7). Heeft IKEA de Zweden gelukkig gemaakt? De materialen van hout zijn licht en dat is in het donkere Zweden wel zo makkelijk, dat beurt op. Voor de omzet van IKEA is het lucratief dat Zweden vaker scheiden (45 %) dan Nederlanders (38 %). Jammer genoeg voor IKEA daalt het echtscheidingspercentage in Zweden.
     De wereldburger wil ook gelukkig zijn en koopt massaal woonspulletjes bij de Zweedse winkel. Ook mijn dochter heeft de duisternis verdreven met een lichte kamer en een echt bed. De volgende ochtend belt ze enthousiast op, “Pap, ik heb heerlijk geslapen, lekker weer een eigen plekje!”. Zouden die Zweedse producten echt gelukkig maken, of komt na de zonnige midzomernacht toch weer een lange periode donkere winternachten?

KLANTGERICHT

Mijn dochter leert op de hotelschool alles over gastvrijheid en klantgerichtheid. Tijdens haar stage in een hotel past ze dat toe in de dagelijkse praktijk, bijvoorbeeld met Sinterklaas. Ze laat gasten kennismaken met de Nederlandse cultuur, ze mogen 's avonds hun schoen op de gang zetten, niet om te poetsen maar om een Sinterklaascadeautje te krijgen. Een moderne aanpak, maar de Chinese gasten snappen het verhaal niet helemaal en wilden Sinterklaas in levenden lijve zien, waardoor ze bij hun deur bleven posten.
    Wij vieren Sinterklaas zelfs tweemaal. Een feestje met de complete familie is lastig te organiseren, doen we het nog wel of toch maar niet. Wie wil daar nog meer door gaan? Nou de kleinkinderen wilden niet van zo'n festijn af en zo zat toch iedereen, zo'n twintig man, rond de tafel. Geen gedichten, maar een Sinterklaas spel al misten we achteraf wel de gedichten.
     Op 5 december vieren we het traditioneel met ons gezin, pakjes, surprises en gedichten. Een heidens karwei om al die gedichten te schrijven. O zo fijn om op een leuke wijze toch liefde te tonen in het gedicht dat je schrijft, met af en toe een kritische noot. Zo gingen de gedichten natuurlijk ook over de opleiding op de hotelschool, over de nette pakjes en de klantgerichtheid, waar we thuis zo weinig van merken.
     Het heerlijk avondje is de volgende dag abrupt weer verdwenen, de Sint is nergens meer te zien. 's Morgens smst mijn dochter vanuit het hotel dat iemand voor het hotel is vermoord. Die vorm van op de klant richten leert ze niet op school.