KNOFLOOK

Geur speelt een subtiele maar belangrijke mate in onze partnerkeuze. Met allerlei geurmiddeltjes proberen we elkaar te verleiden, maar uiteindelijk bepaald onze natuurlijke lichaamsgeur of we iemand aantrekkelijk vinden. Parfum, de film gebaseerd op het boek van Suskind, illustreert prachtig dat onze neus meer ons gevoel beïnvloedt, dan we ons bewust zijn. We hebben onbewust een uitstekend geur geheugen.
     Liefde stopt niet bij de partnerkeuze. Ook daarna willen mannen willen presteren en ook daar zijn middeltjes voor. Volgens nieuwe inzichten zorgt knoflook niet alleen voor een gezonde darmflora en een lekkere smaak. Veevoeders gebruiken knoflook bijvoorbeeld als groeiversterker, dan is het stapje naar geslacht vergroters zo gemaakt. Wat blijkt uit een onderzoekje van de BBC? Knoflook is een uitstekende vervanger voor de viagra pil. Zes van de zeven mannen met erectieproblemen werd een verbetering geconstateerd na het drie maanden eten van een knoflookrijk dieet. Supermarkten verkochten daarna zelfs 32% meer knoflook.
     Wetenschappers komen echter met tegenstrijdige onderzoeksresultaten. Een Leidse promovendus beweerde eind 2005 dat knoflook geen effect heeft op vetten, vaatontstekingen of op aderverkalking, terwijl een Amerikaans wetenschappelijk tijdschrift eind 2006 meldde dat knoflook zorgt voor een flinke daling van het kankerrisico.

De sensuele man blijft vertwijfelend achter: kiest hij voor een uitdagende geur of een sterk geslacht. Suskind in Parfum lijkt me in deze de beste raadgever, geur beïnvloedt direct ons gevoel en onze liefde. De keuze tussen veel of weinig knoflook is die tussen liefde of sex. Dan toch maar één teentje minder.

HUWELIJK

Zijn we in 2020 meer publiek of privaat?  De vraag kreeg ik tijdens een brainstorm van het ministerie. Toekomstdenken trekt mij wel, op het eerste gezicht lijkt alles te blijven zoals het is. Kijk je terug dan blijkt er zeker sprake van veranderingen, althans als je geen last hebt van geheugenverlies over hoe wij in het verleden over samenleven dachten.
     Steeds vaker grijpen we terug op de middeleeuwen. Govert Buijs, docent wijsbegeerte, schreef daar in de krant een aardige opinie over. Liefde draaide in de oudheid toen niet om de passie voor één partner, maar om de groep: buren, vrienden, familie. Sinds de jaren vijftig zetten we bijna alle kaarten op die ene partner en verwaarlozen we andere relaties. Historica Stephanie Coontz (Marriage, a History.. , 2005) hield onlangs een pleidooi voor de middeleeuwse huwelijksvorm, die tot begin vorige eeuw gebruikelijk was. Vrienden, familie en buurt waren in die tijd tenminste net zo belangrijk als de partner. De partner hoger aanslaan dan de groep gold toen als asociaal. Victoriaanse dames schopte hun man uit bed als een vriendin langskwam, met wie ze de nacht dan vervolgens kussend en knuffelend doorbrachten.
     Privaat is nu beperkt tot de ideale partner. Misschien kunnen we ons werk en privéleven wat anders inrichten en meer banden aanknopen met anderen. Dat zou het scheidingspercentage flink kunnen drukken en minder hoge verwachtingen over het huwelijk scheppen. Door ons nauwe private wereldje wat op te rekken, krijgen we gelijk wat meer mantelzorgers beschikbaar voor de zorg. De tijd lijkt rijp voor nieuwe samenlevingsidealen: een ‘going back in the future’, terug naar de verbondenheid van de middeleeuwen. De jeugd is al begonnen, zij kiezen steeds vaker voor de sociale studies als sociologie en filosofie. En mannen van middelbare leeftijd? Die dromen stiekem van een vriendin in hun bed, maar dan zonder hun eigen vrouw.

ADEMNOOD

In de ochtendspits is op station Voorburg een trein ontruimt. In de overvolle trein dreigden reizigers in ademnood te raken. Ook op de weg is het dagelijks geen pretje om in de file staan. Bedrijventerreinen aan de stadsranden, zoals in Capelle a/d Ijssel, lopen tussen vijf en zes uur vol met leaseauto’s die massaal naar huis vertrekken. Daarna staat men vaak nog een klein uur in file om het bedrijvenpark te verlaten, meestal voor een kort stukje asfalt.

     Hoewel er veel over files wordt gemopperd, passen maar weinig mensen hun reisgedrag, zodat ze minder last hebben. Lang niet alle automobilisten ervaren de dagelijkse bumper aan bumper rijden als negatief; voor sommigen is het routine en zelf een moment van ontspanning van de gepijnigde hersenen. ‘Het aanschuiven', zoals Vlamingen het noemen, vereist weinig energie. Even 'chillen' in de file.
     Treinreizigers waren jarenlang gewend aan vaste tijden en perrons met treinen in een eenzelfde samenstelling. Een vaste routine, die weinig extra energie kostte. Alleen een nieuw gezicht op het perron kon de emoties wel eens doen oplopen. Met de nieuwe dienstregeling gooit NS die voorspelbaarheid geheel over boord. Zelf zit ik 's ochtends in een ruimere luxere trein, in Zoetermeer is het echter proppen geblazen. NS lost het soms efficiënt op: ontruimen die overvolle treinen. Misschien een tip voor de verkeerspolitie: gewoon de snelweg ontruimen bij files. Een echte oplossing lijkt me het niet, maar minder CO₂- uitstoot betekent wel dat we met z'n allen wel langer kunnen blijven ademen.